sonraki »

[Ergün Veren]

ANKARA’YA SİTEMİM (2)

Ah Ankara, ah!
Şiirleri kandırmışsın;
Seni görmek ister
Her bahtı kara, diye.

Sende hayat,
Cenderedeki kabak çekirdeği gibi.
Gün ayaküstü yarım ekmek arasında,
Mutluluksa işportada.

Yok, kimseye verdiğin bir şey,
İnsanlarını,
Küllükteki tavuklar gibi
Ucuzluk tezgâhlarında eşindirmekten başka.

Sermayen insan,
Kar senin, zarar insanların,
Kurduğun insan etinden çarklar,
Onlarda insanları öğütürler.

Aaaah, ah!
Bir gurub vakti uğruna bile,
Katlanılmazsın be Ankara...