ARKADAŞ

   ARKADAŞ

   Bugünlerde bir akşam, şehrin aynalı gazinosuna
   Ve aynaların içine
   Selim-i salis gibi oturacağım
   Önümde rakı… dışarda akşam, akıntı,
   Kayıklar ve gelip geçenler…
   Meyhanenin kapısından, iki elini gözüne
   Siper edip bakan birisi:
   “Bu herif âşık!” diyecek.
   Saçları perişan, dudakları mürekkepli, hali
   Bencileyin serseri bir kızı
   Büyük bir sandal
   —Akıntının içinden çekip-
   Rakı kadehimle benim arama bırakacak.

   Diyeceğim:
   “Bu akşam değil bir başka akşam seni alıp
   Bir kocaman şehre götüreceğim:
   “O şehirde toplar çoktan patlamıştır;
   “Yıkılmıştır bildiklerim;
   “Kocaman cepheleriyle borsalar, saraylar,
   Kim bilir belki de mahkemeler, zindanlar…
   “Masaldır artık
   “Onların kahramanlığı, onların merhameti,
   Onların fazileti…
   Ezanlar, mevlitler, harpler, taburlarla
   Kahramanlar…
   Kafam alkolsüz, ellerim kelepçesiz,
   Seni bir akşamüstü, Sotiraki’nin
   Gazinosundan
   Rakı kadehimle benim aramdan alıp
   Altın akşamların sarı çocukların tırmandığı
   Kuşların öttüğü ve yemişlerin yendiği
   Hudutsuz ve çitsiz,
   Perisiz ve cinsiz,
   Kimsesiz ve evsiz,
   Hâsılı numarasız
   Bir memlekete götüreceğim.

   İstasyondan iner inmez
   Seni metrolar başka beni başka tarafa
   Götürsün. Zararı yok!
      Yalnız gine böyle kumral akşamüstleri
      Yapayalnız kaldığım kasım akşamları
      Buruşuk manton, dağınık saçların;
   Mürekkepli ağzın ve hemşire
      Çehrenle
      —Ayaklarını bir sandalyeye dayayıp-
      Bana iki satır bir şey söyleyeceksin:
      “Bugün ne yaptın, çalıştın mı?”
         İstersen sonra kalkar, gezmeye gidersin
      Bensiz…
      Sen bilirsin.

   Sait Faik Abasıyanık