Hüzünlü Bir Akşam Üstü

HÜZÜNLÜ BİR AKŞAM ÜSTÜ

Hüzünlü bir akşam üstüydü
Sabahları ölü günlerden elimizde kalan
Günlerden yine sensizlik olmalı
Takvimler bile unutmuşken seni
Gözlerinin en koyusu
Ve hüzünlendikçe efkarıma mağlubum,
Ömrüm yokluğunda terk edilmiş bir istasyon
Tek yolcusu kendisi kalan.
Yine hüzünlü bir bahar havası
Efkar,direnişim,dirilişim ve
Ayrılığın nankör adı yine burda.
Sana bir çığlık kadar yakın olsam
Ve bağırsam ölüyorum diye
Seni konuşmak yasak mı bana...
Unuttun,unuttum demek hiç bu kadar kolay olmamıştı
Ve hasreti yüzünde hüzün diye taşırken
Hüznü yüzünde gülücük diye taşımak
Bir tek bana yakışır,
Kederli bir bahar yine
Nereye baksam kör karanlık
Ve “ölüm kirletmiş olmalı ellerini”
Kendimi kusuyorum her sabah yeniden yeniden
Deniz mavisi,yosun kokusu,
Geceyi bölen çığlıklar,umut satıcıları
Ve can pazarı...
İşte böyle hüzünlü bir akşam üstü,
Hala yaşıyor yaşlanıyoruz kirlenerek.
Hüzünlü bir bahar
Yine akşam çöker
Efkar efkar...
Denize karşı gözlerim dolar
Ey gece göm beni de koynuna
Rüzgarlara savurdum kendimi
Düştüğüm yer yanlızlığın ta kendisi
Yalnızlık bana yakışan tek kelime

Göksel Evsen