KÖREBE

KÖREBE

öğrencinin kışıdır bu ateşe atılsam üşürüm
kalktığım her tahtada heyecanımı yazarım
nasıl düşerim bir bilseni yazarım
parmaklarında akor dudaklarında keman sesi
toz bulutlarından rüzgar süzerim sana
kalbimin yollarında
girdiğim üzüm bağlarından şarap ekerim göğsüne

bir resim iki satır yazı değildi duvardaki tablo
sabah uykuları haram ürkekliğin bile dikendi bana
yumuk gözlerim mühür, yüzünde kırmızı bir leke
yağmur kurşun dökerdi yağardı sözlerin
deniz gözlerinden çekilir kar olurdu üstüme

liman yerinde poyraz eser
mevsim değişirdi içimde çığlık
sayılı zamanın çabuk geçtiği bir inanıştı
iki başlı hüzün tüterdi dağlar
gemiler geçerdi
yol alıp yıldızlara birer birer...

tahtaya son kalktığımda bir sınıflık kalem yaktım
kurudal parmaklarımdan
elinde sönmüş balonlar
dilinde defter görmemiş kelimeler
saçlarında atığım uçak asılı ... sustun gittin
tek ayak tutuklunun yarım kalan düğününden...

şimdi ben bütün dağları sınıf yaptım
al gözlerini üzerimden körebeyim...

13/10/2010
muharrem yılmaz