ÖZ NEYDİ

yüzüme aldığım esintiyle gelen tutulmaydı boynumdaki
hep aynı yönde giden trenden başını dışarı çıkarıp
rüzgarla alevlenen hüznün önüne atılmaydı
sıfırla üç yüz altmışın dünyasında halka halka halaya durmaydı
katmerli düşlerin bayrağını taşımada bir salıkçı...

türküler kaynatan beypınarında açıldık sulara
soğuk ışığın karlı yüzüne bıraktık yazlarımızı
neyi ödediğini bilmeyen bebeğin kuru dudaklarında
hep yağmur sınırında bekleyen parçalı bulutta

gittikçe solan renkli bir yazmadır derinliğimiz
kadife yüzüne tel tel dökülen saten saçlarıyla
elleri koynunda bekleyen bir gelinin gözleridir
Çaltı'dan gelip Ege'ye akan bir tehirsiz aşk...

kederin donduğu buzhanelerde duvardaki kan damlasıydı
yavaş yavaş büyüdü ben küçülürken üzerimde
kırağı kaplanan akılda son kez saçıldı bahsin
akşamı yakan kızıllığında toplandın
işte o vakit gidiyordum vurulmanın tazeliğinde

özü kurusunda saklıların taze kokusuydu bu
ebem kuşakları sayıklayan bulutun uykusu
sebebi olan ebemin burnundaki karanfil
dalında kuruyamayan zerdali
kendine sarılan sarmaşığın elleri
analarımızın aynadaki yüzleri

özlemle açılan kapıdan girmeli içeri
açık deniz ellerle tutmalı insan sevdiğini
bütün kuşları uçuran bir ben kaldımın kanadı
neredeyimi biliyorumun okşayan gururuyla açmalı

sızılarımız vurdu sahillerine
kırılan hayatlarda cam kırıkları gibi eridiler
ellerimizden kayıp gitmek istemeyen güçlü isteklerimiz vurdu
kırılgan desteklerin harabeliğinde kavgadayız
iki adım ötemizde yatıyor tatlının çocuğu

yağmurun ince sicimleri sevdirdi maviyi
yaprağın üstündeki çamuru indiren hayallerin suyu...
matem yakılan yangın yeri masallarında...

sele kapılmıştım, kurtarıldım harman telaşındaydık
Çaltı kurudu şimdi
dünya üretenlerin elinde güzel fikrinde
özneydi, yakılan aşklarımızla kuruduk
özneydi, sevgiyi emzirenle yıkıldık
öz neydi...

muharrem yılmaz