RAYLAR ÜSTÜNDE…

RAYLAR ÜSTÜNDE…

Bir niyet ve bir bilettir ilk adım.
Sonrası,
Geridekiler yaşanmışlıktır,
İstikametse umut…

Azık,
Ayaküstü simit ve bekleyiştir.
Kiminin ki
Cigaraya cigara ekleyiştir.

Kırmızı kasketli, bıyıklı memurun ki,
Bir düdüklük saltanattır,
Trencilerin ki
Bilmem kaçıncı gidiş geliş...

Gönül ateşi islim tutar,
Ağır ağır çevirirken büyük demir tekerlekleri
Çığlık çığlığadır
Gecikmişliğini bastırırcasına…

Raylar yürek taşır,
Raylar can taşır,
Canana yürek,
Yüreğe kıvılcım taşır.

Bozkırdaki demir doğrulardır,
Can dolu, canan dolu, arzu dolu vagonları sırtlayan…
Bozkırdaki demir doğrulardır,
Dolup dolup boşalan boşaldıkça yenileriyle dolan vagonları sırt-layan...

İpek mendil sallanmasa da
Gerideki şehir hatırlamasa da,
Umut ilk ya da son istasyonda beklenme ihtimalidir,
Olmadığını bilmekse ağır bir tokattır.

Yoldaştır, tek tük uçan kuşlar,
Sararmış otlar,
Yoldaştır, hayaller
Bir iki çocuk bakışı ve ağır kanlı çobanlar…

Uzaklarda mor tepeler,
Tepeler üstünde gri bulutlar…
Yürekler gibi kabarık,
Yürekler gibi gri…

Hayal, ilk istasyonda inmektir
Tahta bavulla,
Küçük kasaba oteline yerleşmek ve…
Gerçekse yazılıdır bilette…

Hayal, istasyondan istasyona dolaşmaktır,
Demir doğrularda
Çığlık çığlığa…
Gerçekse yazılıdır bilette…

Birer ikişer geride kalırken irili ufaklı köyler
Kâh fısıldayarak, kah haykırarak hayatı söyler;
“Senin bakıp geçtiğin bizim ömür törpümüzdür” der…
“Senin anı dediğin, bizim yongamızdır begim…”

Saban yorgundur, pulluk yorgun
Toprak hem gri ve sarı, hem de argın
Börtü böcekse mevsime dargın
Nasırlı ellere “inşallah” ı merhem eden köylü yorgun, köy yor-gun…

Gönüllere taht edilince sarı gelin türküsü
Unutuldu “Tren gelir hoş gelir” türküsü.
Tren camındaki ay yıldızdır
Kalan vatan ülküsü…

Şimdi altında yatarken eski sahipleri bu toprağın
Üstünde uzanır demir doğrular ince ve uzun.
Altındakilerin beklediği dua,
Üstündekilerin ki rüya.

ERGÜN VEREN