sonraki »

[Ergün Veren]

SON NEFESTEN SONRASI…


Ölüm!
Ölüm ne mi gülüm?
Yaşarken, fersah fersah uzaklardan ettiğin buza kesmiş bir
 sohbet,
Ya da hatırlanınca içine dolan kasvet…
Bilmeden verdiğin son nefes,
Ve kursağında düğüm düğüm sayısız heves…

Ölüm ki gülüm,
Tanımadığın birinin paklaması,
Birkaç arşın bezin aklaması…
Önünde sıralanırken tabutun, diyecekler; yazı,
An gelecek, olacaksın bir iki yürekte ince bir sızı…
Geride bıraktıkların olurken rahmetlinin eşi, oğlu, kızı,
Onlar, kalanlarla alacaklar dünyadan hazı…
Sen bilmeden kışı yazı,
Sen duymadan bedduayı, nazı…

Ölüm!
Ölüm dediğin gülüm
Bitmeyecek uzun bir rüya,
Ve musallada bir ağızdan haykırılan riya…

Ölüm!
Ölüm dediğin
Son nefesten sonrası be gülüm…

                                        ERGÜN VEREN