sonraki »

[Ekin]

YOKUŞUN DİBİNDE

Yokuşun dibinden bir tavşan kalktı
Sırtı alaçakır karnı süt beyaz
Garip iki canlı bir dağ tavşanı
Yüreği ağzındadır öyle zavallı

Tövbeye getirir insanı
Yüreği ağzındadır öyle zavallı
Tenhaydı vakitler
Kusursuz çırılçıplak bir şafaktı

Baktı otuzüçten biri
Karnında açlığın ağır boşluğu
Saç sakal bir karış
Yakasında bit
Baktı kolları vurulu
Cehennem yürekli bir yiğit
Bir garip tavşana
Bir gerilere

Düştü nazlı filintası aklına
Yastığı altında küsmüş
Düştü Harran ovasından getirdiği tay
Perçemi mavi boncuklu
Alnında ak tımar
Üç topuğu ak
Eşkini hovarda, kıvrak
Doru seklavi kısrağı
Nasıl uçmuşlardı Hozat önünde

Şimdi, böyle çaresiz ve bağlı
Böyle arkasında soğuk namlu
Vurulmayaydı

Sığınabilirdi yüceltilere...
Bu dağlar, dost dağlar, kadrini bilir,
Evvel Allah bu eller utandırmaz adamı,
Yanan cıgaranın külünü,
Güneşlerde çatal kıvrım uzanan
Engereğin dilini,
İlk atımda uçuran
Usta elleri...

Bu gözler, bir kere bile faka basmadı
Çığ bekleyen boğazların kıyametini
Karlı, yumuşacık hıyanetini
Uçurumların,
Önceden bilen gözleri...
Çaresiz
Vurulacaktı,
Buyruk kesindi,
Gayrı gözlerini kör sürüngenler


Yüreğini leş kuşları yesindi

Söz:Ahmet Arif     Müzik:Ozan Arif
Söyleyen:Suavi