Makineler ve İnsanlar
Günü birlik yazılan hikayeler
Toprağı ve suyu bol, aydınlığı gaz lambalarından olan mekanlardan; asfalta, koşan ve çarpışan panik zamanlara kadar bir ömür sürüp geldi… Sonra sesizce ağladığı ağaç diplerinden, toprağa dökülen mazot kokusuyla şose yollardan kendi kendine gürültüyle yürüdüğü gençliğine kadar açıldı..
-Vay be! Elimde olsa utangaç kaldığım zamanları geri döndürürdüm. Şimdi öyle mi ya!
Şimdi öyle mi? Yaşlılık dedikleri, yaşamın kıyısında kalmaksa bu durum zoruna gitmez mi insanın? Yaşadıkları bir ömürün yükü omuzlarını ağrıtmaz mı?
Ezgi Doğan
sürcek
URL: http://www.sombahar.com/?p=57
Yazan 