Şahbender KORKMAZ'dan yeni şiirler

yaz kızım

adı geçen şahsın
küçük yapraklara kurumuş
dizeler yazıp derelerde
yüzdürdüğü görülmüştür

“şiir yaz senin de bir ağacın olsun/ dikili yaşamda kalsın senden / bahardan kalma bir sarhoş / şairin olsun”

notuna mahsuben
fiiline uyduğu 32 dişinin de
aşırı dozda şiirden
döküldüğü görülmüştür

şahbender korkmaz

geç-miş-tik!

geçmiş – tik
Zamanın boşluğunda barınan aylaklığın
güneşe çıkma zamanı
yük olduğumuz
yük olduğunuz
yollar
işte sonsuz bu
aşınıyor ısrarla hayattan
ücretsiz taşınan geçmiş

buradan ses

sesleniyorum rüzgara, takıldın kaldın 64 doğumlusun halen
çuvallar dolusu zaman boşa geçti
koşsan yetişebilir misin öndekilere 54 doğumlusun halen
emin değilsin bir evin var mı?
bir oyun buldun mu
bir türkü mırıldanmaya kaçmadan yaşayıp gidiyorsun
bak
44 doğumlusun halen

Durgunluk!
Bunu istemediler kuşkusuz. Bu kadar durgunluk ölümdür. Yaşam belirtilerinin yok oluşundan herkese pay kalır. Fırtınalar salındığında yalnızlıklara kovulmuş rüzgar gibi bir gençliği anlamaya başlayacaklarına kuşkusuz ihtimal vermeyeceklerdi.
O gün geldi ne yazık ki. O günden bu güne hantal, bir yaprağı bile kımıldatamayacak denli takatsız kimselere güvendiği günlere lanet okumaya başadılar…

Hiç durmadan sahte manifestolar üfleyen boş boruların yaşama şu ettiğine bakın. Sokağa çıkın, sokakta bir koca kültürü, tarihi linç edilmiş yığınlar yok mu?

Hani ya şiir?
Dediler ki bişey deme de ne dersen de!
İnsanlığa bir ışık sunma hakkın yok senin! Yetkin de yok.
hormonlu ruhlar oluştu görmüyor musunuz? içe kapanmış bir ülke değil ama bir ülkenin küs çocukları köşe kapma yarışından yenik ayrıldılar.

hadi bakalım yeniden deneyelim!
ama biliyorum ki yetmeyecek ses

ıssızlık bile terketti bu toprakları
boşa kıydıkları kardeşlerini geçirirken yüreklerinden
rüzgarın hançeri saplanmadı bile

durgunluk, yaşamadığımız vakitleri çoğaltmaya devam ediyor
kaybolanları aratmıyor eski
geriye dönmeler yasaklanmış
ileri kapalı
mavi sislenmiş
gri tuhaf bir renk
affedilmeyecek böyle bir zaman

Şahbender KORKMAZ

Otobiyografi

Bir kasabayı sevdim ve yitirdim iki kez

İlkinde yüz yaş büyüktü benden

Külleri baykuşlara mahsustu ikincisinde

Bir çocuk doğdum ve öldüm iki kez

Yüz yaş küçüktü ilki benden

İkincisi dağlarda sektirdiğim ay ışığı

Bir şiire başladım ve bitirdim ilk kez

Yırtıldı göğsümün kabuğu, aşk

Üşüdü kalbimden serçeler

78’liler

ah üşüyor eski

yağmurun açıp güneşin yağdığı masal

temiz topraklardan uyanıp

sokaklara dökülen sularla başlıyor

ah üşüyor eski

doğduğum köyde küllenen taş

yıkılıyor üstüne çocukluğumun

alnımda taşıdığım suçu yitirmişim

ak pak içindeyim granit uçurumlarda gizlenen

razıyım ay ışığı ve puhuya

bir tek sözcükten oluşuyor hayatım

oğlum “ada”

başlatır mısın şu yağmuru

sonra herkese bir mavi

herkese bir uğultu

ah üşüyor eskilerim

belki de gaz odalarında

URL: http://www.sombahar.com/?p=97

Yazan Sombahar - Eyl 14 2008. Kategori Yeniler. Bu yazıya yapılan yorumları takip edebilirsiniz RSS 2.0. Bu yazıya yorum yapabilir ve geri izlemede bulunabilirsiniz Etiketler: Yeniler